صفحه اصلی
جستجو پیشرفته
لطفا منتظر بمانید...
سازمانها و نهادها
محله خبر
موفقیت و کارآفرینی
تولید، اکران و پخش
آرشیو اخبار

آقای کی‌روش! چه کسی باید اشک بریزد، چه کسی باید عذرخواهی کند؟

اشک‌های کارلوس کی‌روش پس از بازگشت تیم ملی فوتبال به ایران این سؤال را به وجود می‌‌آورد که او بر چه چیزی می‌گرید و ما با حسرت از کدام ثروت بربادرفته می‌گوییم؟

چشم‌های اشک آلود کارلوس کی‌روش در فرودگاه امام خمینی (ره) پس از بازگشت تیم ملی فوتبال ایران بعد از ناکامی در جام ملت‌های آسیا 2019، یکی از پربازدیدترین تصاویر منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی بود اما گذشته از این تصویر که تنها با هدف بازی با افکار و احساسات عمومی منتشر شده می‌توانیم از خودمان بپرسیم که دلیل این اشک‌ها چیست؟ کارلوس کی‌روش بر چه چیزی می‌گرید و ما با حسرت از کدام ثروت بربادرفته می‌گوییم؟

ایرانی‌ها مردمانی وابسته به احساسات و دلسوز اما در عین حال باهوش هستند. حالا زمان این رسیده که از خودمان بپرسیم بر اتفاقات 8 سال گذشته فوتبال کشور چه کسی باید گریه کند؛ ما یا کارلوس کی‌روش؟

در پایان این جام که مثل سال 2015 با ناکامی و دست‌های خالی به پایان رسید می‌توانیم از خودمان، متولیان فوتبال و تصمیم سازان حوزه ورزش کشور بپرسیم که دستاورد میلیون‌ها دلار پولی که در سخت‌ترین سال‌های این مردم به کی‌روش پرداخت شد چه بود؟

اگر به گفته خودش کمپ تیم‌های ملی یا نسل باقیمانده را میراث و دستاورد کی‌روش بدانیم که خودمان را فریب داده‌ایم حال آنکه به خوبی می‌دانیم نزدیک به دو دهه از فعالیت کمپ و ایجاد زمین تمرینی مناسب برای تیم ملی می‌گذرد و این مجموعه در زمان صفایی فراهانی ساخته و در مقاطع مختلف ترمیم و تکمیل شد. نسل فعلی تیم ملی هم که مثل بسیاری از نسل‌های دیگر تاریخ فوتبال ما حاصل پرورش استعدادها در سطوح پایین‌تر بوده و بسیاری از همین بازیکنان در ترکیب تیم‌های نوجوانان و جوانان و امید حضور داشتند و شناسایی آنها ارتباطی به کارلوس کی‌روش ندارد.

دستاورد این همه هزینه دو صعود به جام جهانی بوده است؟ حال آنکه می‌دانیم سهمیه صعود کشورهای آسیایی به عدد پنج رسیده و ایران در بدترین شرایط هم جایی بین 5 تیم اول آسیا دارد و صعود به جام جهانی با شرایط سال‌های 1998 و 1994 و حتی 2002 متفاوت است. اگر دستاورد این هزینه‌ها را کسب نتایج مناسب در جام جهانی می‌دانیم از خودمان بپرسیم که مگر در دوره‌های گذشته زنگ تفریح یا تیم بی‌هویتی در جام‌های جهانی بوده‌ایم؟ مگر با جلال طالبی در جام 98 آن بازی‌های افتخارآمیز را مقابل آمریکا و یوگسلاوی و حتی آلمان ارائه نکردیم؟

هنوز هم تردیدی در توانمندی‌های فنی کارلوس کی‌روش وجود ندارد اما از کدام دستاورد و نتیجه در این سال‌ها به عنوان میراثی گرانقدر و بهایی متناسب با دستمزد و هزینه‌های فوتبال خودمان سخن می‌گوییم؟ فراموش نکنیم که در هیچ مقطعی همه چیز مثل امروز بر وفق مراد سرمربی تیم ملی نبود. نه در دوران مایلی کهن و طالبی و پورحیدری و نه حتی بلاژوویچ و برانکو، تقویم لیگ، تمامی امکانات و پاداش‌های آنچنانی به تیم ملی اختصاص پیدا نمی‌کرد. کی روش به واقع با سلطنت مطلق و بدون رقیب حاکم بی‌چون و چرای فوتبال کشور در این 8 سال بود. با این همه اختیارات و امتیازات و هزینه‌ها چه کسی باید گریه کند آقای کی‌روش؟ حداقل انتظار این نبود که افتخاری بزرگتر و ماندگارتر از دوره‌های گذشته برای فوتبال کشور به جا بگذارید؟ امروز این اشک‌ها سهم شماست یا سهم مردمی که در میان این  همه مشکلات دلشان به موفقیت تیم ملی با این نسل طلایی خوش بود؟ شما اشک می‌ریزید که برای پیروزی در بازی‌های دوستانه مقابل تیم‌های گمنامی مثل ترینیداد و توباگو برای خود و اعضای تیمتان صدها میلیون پاداش دریافت می‌کردید. سهم شما، اشک است یا عذرخواهی از مردم؟ شاید سهم شما اشک بود چون دیگر جایی پیدا نمی‌کنید که پول خوب بگیرید و هر طور می‌خواهید رفتار و به مسئولان بالا دستی‌تان حمله کنید. اگر اشکی ریخته شده شاید دلیلش همین بوده است!

شب گذشته زاکرونی پس از شکست برابر قطر از مردم امارات عذرخواهی و اعلام کرد که حضور در نیمه نهایی جام ملت‌های آسیا دستاوری برای‌ او و امارات نبوده است؛ آن وقت کی‌روش حضور در نیمه نهایی را برای ایران یک رؤیا می‌دانست و حتی حاضر به عذرخواهی هم نشد؛ این است حکایت غریب فوتبال ایرانی!

 

منبع: تسنیم

شناسنامه


کدخبر: ۱۹۷۳۹۱
تاریخ: ۱۳۹۷/۱۱/۱۰     ساعت: ۱۰ : ۶
امتیاز به این خبر:
  • 0
سرویس: اخبار ورزشی       زیرسرویس: اخبار ورزشی
انتشار:
ارسال نظر


نام :*
ایمیل:
نظر :*
ارسال
نظرات


کلیه حقوق مادی و معنوی این پایگاه خبری متعلق به سرزمین ارتباطات میباشد.
  • ۱۳۹۸ چهارشنبه ۲۷ شهريور
  • ١٨ محرم ١٤٤١
  • Sep 18 2019